Uyuyamadım Kudret

Uyuyamadım kudret. Damarlarımda kan değil arsız bir yılan akıyor sanki, zehrini kusa kusa. Ağzımda bir acılık, sigaradan. Bedenim daha ne kadar dayanır buna bilmiyorum; ben bedenim olsaydım şayet, kendimin ağzını burnunu kırardım. Yaşarken değil, yazarken depresifim. Yaşarken değil, yazarken depresifim. Yaşarken değil, yazarken depresifim. Akşamdan beri dönüyor şu cümle zihnimde. -Yazarken değil, yaşarken depresifim cümlesi mi? Ben öyle mi kurdum o cümleyi kudret tanrı aşkına! Akşamdan beri zihnimde kurduğumun 281’de 1’i kadar kurdum ve sen gene de ters anladın. Yaşarkenki kendimi ve yazarkenki kendimi alıp yatırdım otopsi masasına. Hayır, çağırmadım cumhuriyet savcısını; bu davanın yargıcı da savcısı da benim kudret. Avukatı, tanığı, sanığı hatta mübaşiri bile benim. Testereyi uzatır mısın ordan? Şunun elektriklisini yapsalar daha iyi aslında biliyor musun? Beyin dokusuna değmeden durmayı başarmayı öğrendiğimizde yaparlar bence; belki de yapmışlardır. Os frontaleden başlıyorum kesmeye kudret, bu davada doktor kullanmayacağım. Yazarken depresifsem yazmamalıyım değil mi? Mutlu olmak için yaşamalıyım filan. -Depresyonun karşıtı mutluluk mu ki? Bilemiyorum kudret. Hayattan hep mutluluk diliyor ya insanlar. Sen, hayattan depresyon dileyen insan gördün mü hiç, göremezsin. Ben mutluluğun resmini… Ööff! Bu klişe de yetti artık! Şu kusmalarımı anlayacak biri yok mu en gerçeğinden, kuyunun dibindeki ses olmayanından? Kusmak dediğimde kusmak demediğimi bilecek biri yok mu? Ben hayattan mutsuzluk diledim kudret, su içinde olmayarak aldığım 7. nefeste. -Ne için? Yanlış soru. Kim için demeliydin. Annem için. Ben mutsuz olursam o mutlu olur sandım kudret. Bir noktaya kadar olmuş da olabilir aslında. Neyse. Bu yara hala sıcak, kışa bırakalım, kıyısında ısınırız, bir işe yarasın yaramız. Yarimiz çok yaramaz! Sözümdeki zehir kanıma karışmaya başladı kudret; bir derece sarhoşlukla artık yalnızca beni öldürüyorum. Gülüşümle arındırıp gömeceğim kendimi en derine, en derinime, çaresiz. Kendimi ben defnedeceğim kudret. Mezartaşıma “gülüşü nehir sözü zehir sözünle öldür gülüşünle arındır ve göm sonra beni en derine en derinine” yazıp, sonuç olarak el fatiha diyeceğim.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s