gözümü pencereye diktim ve başladım beklemeye

“gözümü pencereye diktim ve başladım beklemeye. gelen yok, giden var. giden, hep var kudret. gelmeden giden hep var. kayıkçının çağrısı… kayıkçının çağrısı yanıyor. kimse inanmasın kudret, bir şairin sevgi dolu olacağına. kendimden biliyorum. açıp sözlüğü önüme, oynuyorum kelimelerle. kendine şair diyenin de telkiniyle, duygu dolduruyorum kelimelere. sen de kendine şair dedin ya işte! demedim. ben dedim ki, kendimden biliyorum, inanmayın bir şaire, kelimelerle oynuyordur. ama önce biriktiriyordur. duygu biriktiriyordur. öldürmeyen şair, öldürmeyi anlatamaz kudret. yeterince duygu biriktiren her şair, günün birinde giydiriyor her bir duyguya kurgusal bir tecrübe. bir şair için, kurgusal bir tecrübesin kudret. einstein… sekse ve yemeğe ihtiyaç duymayasaydı evlenir miydi sanıyorsun?! einstein evli miydi ki? bilemiyorum, eqsunun düşük olduğunu ve karısıyla berbat bir ilişkileri olduğunu okumuştum bir yerlerde. zeki ve tutkulu insanların eqsu düşüktür kudret, sosyalleşmek en az değer verdikleri şey olduğundan. sosyalleşmeye değer vermek için, hedef canlıyla aranda zeka ve tutku denkliği, en azından yaklaşması olmalıdır. aksi halde, zeki ve tutkulu insan için azap başlar. insan yetiştirmek istesem çocuk doğururdum kudret. civardaki her insanın potansiyel maktulüm olarak kalmasını tercih ediyorum. insan, çocuğunu öldürmez. hayır kudret, insan, en çok da çocuğunu öldürür. ilk çocuğu ölen ebeveynlerin, bunu bir mesaj olarak algılayıp doğurmayı bırakması lazım bence. kimse kimsenin yerine irade kullanmamalı. doğurganlık diye bir şeyin meşru ve yasal olduğu hiçbir evrende bireysel özgürlükten söz edilemez. oluşmuşluğun ve doğumun hakkında bulunmayan bir iradenin senin olduğu söylenemez. bu haliyle bir kadının, doğurduğuna -seni dokuz ay karnımda taşıdım, üç yıl da emzirdim- başa kakmasında bulunması terbiyesizliktir. sen hiç gördün mü kudret, bir çocuk doğurayım da muhteşem bir hayat yaşasın diyen insan? insanlık neden acı çekiyor ve bir türlü düzelemiyor hiç düşündün mü? insanlık alemi, irade dışı oluşmuş bir topluluk olduğu için acı çekiyor. azıcık didiklediğin her insanın -madem doğdum, yaşayayım bari- çözümü ile hayatta olduğunu tespit edersin. insanlığı ne kurtarır biliyor musun? -madem iradem dışında doğdum, kendi irademle ölmeliyim- -kafasına varmışlık- kurtarır. beni yokluğunla tehdit etmemelisin ayrıca. yokluğuna çok alışığım. fakat varlığında ne yapacağımı bilmiyorum. beni varlığınla korkut kudret, emin ol daha çok korkarım. korkumu kudret, bir kere de sen inşa et, bana yüzleşmek düşsün.”

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s